Gisteravond zaten we er helemaal doorheen. Wu had de hele dag gehuild of apathisch voor zich uit gegeten en bijna niets gedronken. Om half negen was hij al weer klaar wakker en totaal in paniek en echt niet omdat hij Martijn zag. We stonden al bijna op het punt om weer naar het ziekenhuis te gaan want vooral niet drinken is natuurlijk niet goed. Uiteindelijk bedaarde hij en ging er zelfs nog melk in (het is net een lammetje aan de spuit). Rian zocht de muziekkamer weer op en ik had eerste dienst. Hij was nog steeds veel wakker maar duidelijk rustiger en heeft niet meer gehuild. Ook ging er nog een aantal keer melk met pap in. Vanochtend mocht ik nog wat uurtjes op de muziekkamer pakken en heeft Wu vooral de wereld om zich hen bekeken vanuit de kinderstoel en de kar. Uiteindelijk gaat er via de spuit vla en soep in en merk ik weer hoe blij je van dat soort dingen kan worden. Hopelijk hebben we de weg omhoog nu wat te pakken. Zou voor An en Chun ook mooi zijn, want we zijn behoorlijk chagrijnig met zijn allen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten