Mensen vragen vaak aan ons: had je dit voorzien? En dan doelen ze op de zorgen die onze kinderen met zich mee brengen. Nee antwoord ik dan altijd eerlijk. Natuurlijk niet: wie voorziet nu hoe het allemaal komt? En de zorgen zijn soms groot. Soms loopt ons hoofd over. We zien apen en beren, voeren gesprekken op school, met mensen van PGB bureau's, met mensen van de Accare, met doktoren en verpleegkundigen, met onze zoon die tegen zijn genderstoornis aan loopt, praten onze kinderen moed in als het even moeilijk gaat, troosten als ze ons gemist hebben, zitten soms met onze handen in het haar, zien op tegen komende operaties, dus nee, dit hadden we nooit voorzien, hier hebben we niet voor gekozen, maar het kwam op ons pad. Onze kinderen waren er al en hadden ouders nodig die liefde geven (en daarnaast al die apen en beren wegjagen en dat doen we dus ook :-) We zijn ape- en bere- trots op onze mannen (en dan maar een nachtje minder slapen)