Leven bij de dag

Het was een iets betere nacht voor papa. Wu sliep rustig en leek minder pijn te hebben. Ook op de zaal was het iets kalmer zodat ik ( Bart) een paar uurtjes kon maken. 's Ochtends werd duidelijk dat de behandeling heel lang gaat duren. Hij zal nog maanden aan de antibiotica moeten en voorlopig moet dat via het infuus in het ziekenhuis. Eind volgende week wordt bekeken of het aanslaat. Het lijkt wel dat men het beest op het spoor is zodat de antibiotica gericht ingezet kan worden.
Gelukkig kreeg Wu vanochtend meteen een nekkraag (babymaatje, niet aan hem vertellen!) die erg veel verlichting gaf. Zodat hij gelukkig weer uit bed mocht en mobiel was. We hebben met Rian en An die op bezoek waren een beetje door het ziekenhuis gelopen en hij heeft nog een behoorlijke tijd gespeeld. Heerlijk dat dat zonder pijn kan.

Ook Chun en opa en oma kwamen langs, zodat we de mannen ook even bij elkaar hadden. Ben nog even met Chun de stad ingelopen, want die had ik al drie dagen niet gezien ( ik vond hem zelfs gegroeid maar dat kan natuurlijk niet), en we hadden elkaar duidelijk gemist!

Intussen puzellen Rian en ik hoe we het de komende weken allemaal moeten doen. Als je echt gaat nadenken slaat de schrik je om het hart, dus leven we nu maar even dag bij dag. Komend weekend maar eens bepalen hoe we aan voldoende slaap, zorg voor Wu, aandacht voor An en Chun, praktische dingen als de honden en boodschappen en werk gaan werken. Voorlopig overzien we het nog niet zo maar we weten wel dat we veel lieve hulptroepen om ons heen hebben!

vervolg

Een hele lange dag.Met om 8 uur een MRI (onder narcose), die overging in een OK want op de MRI zagen de artsen waar de pijn van Wu vandaan kwam.

Wu heeft een ontsteking in zijn tussenwervel van zijn nek.

De ontsteking zit in het bot en dat maakt het moeilijk om hem aan te pakken.

Ook is de wervel poreus en kwetsbaar met het gevaar dat hij 'instort' of naar achteren gaat uitsteken.

De behandeling is: nu complete bedrust tot hij een nekkraag heeft (maar het manneke is zo ziek dat hij ook alleen maar wil liggen)

Een nekkraag is in de maak, maarja, zulke kleintjes had de ergoman niet op voorraad. want tja, dit kwam nooit voor

Een aantal weken Anti biotica. Door een biopt weten ze precies om welk beest het gaat dus kunnen ze gericht behandelen, maar omdat het in het bot zit is de vraag hoe snel het aanslaat.

Nu anti biotica via het infuus, hopelijk op den duur via de sonde, maar dat is even afwachten wat het bloed aangeeft.

Wu is verdrietig, erg bang voor alles wat er gebeurt is en heeft veel pijn, want vandaag is er natuurlijk veel gedraaid aan hem.

Ook krijgt hij over zijn hele lijf jeukende uitslag, een reactie op alles?

Maar bovenal is het een dapper ventje.

(zijn adres: afdeling M4 kamer 7 Hanzeplein 1 9700 RB Groningen UMCG)

Grote zorgen

Na voor Wu een redelijke en voor Bart een slapeloze nacht, begon weer een onderzoeksdag.
Duidelijk was dat we voor logistieke redenen opgenomen waren; dat betekent dat het voor het ziekenhuis makkelijk is, maar er totaal niet aan de patient wordt gedacht. Wu moest  nuchter zijn want er bestond een kans dat hij onder narcose in de mri moest. Röntgenfoto ging goed maar de ct scan was heel eng. Het lukte slecht om hem rustig te krijgen. Grote broer An was de hele dag steun en toeverlaat maar kon ook niet voorkomen dat Wu erg in paniek was en slecht stil lag.
Uiteindelijk was het te laat voor een mri scan en mochten we om 4 uur eindelijk weer voeding geven.

Op de foto bleek toch een afwijking van de wervels te zien en dat wordt morgen om 8 uur onder narcose in de mri onderzocht. Een operatie daarna aan de wervels wordt niet uitgesloten maar het kan ook een ontsteking zijn die met antibiotica bestreden kan worden. We zijn blij dat er nu doorgepakt wordt maar maken ook ons grote zorgen over wat ze gaan vinden. We zijn verdrietig over wat dit sterke manneke allemaal moet doormaken, en zijn ook wel een beetje op aan het raken.

Duim of bid  maar voor hem

ziekenhuis

Na een hele lange dag in het ziekenhuis

is Wuyin weer opgenomen.

Zijn nek doet nog steeds heel veel pijn

en hij slikt zoveel pijnstillers en spierverslappers dat we het niet vertrouwden.

Terecht blijkt nu.

Ook de artsen maken zich zorgen.

Zijn bloed heeft verhoogde waarden.

Morgen krijgt hij een MRI scan e/o CT scan

en dan hopelijk weten we meer over zijn nek.

Het manneke heeft erg veel pijn.

en dat nu al 4 weken.

Hopelijk hebben de artsen snel een oplossing.

Bart is nu bij hem in het ziekenhuis.

Overdag hebben Angkan en ik het gedaan.

Morgen ochtend snel weer naar hem toe,

Jarig!

Ons lieve Wu-tje. Nog helemaal nier fit. Maar wel jarig! En hij voelde zich ook echt jarig. Met slingers en kadootjes. Een nieuw tafelkleed van de sprookjesboom, een trui van wolf. De china vriendjes en Opa en Oma. (met een toffe zaag) En middags Lourien en Thijs en Tineke en Niels. Toch echt jarig. Helaas kreeg hij in de loop van de middag steeds meer pijn. En mocht hij om 17 uur nog even naar de Osteopaat. Lieve Wu, we wensen je een super gezond jaar toe. Al 4 jaar!! Wauw!!

1e paasdag

1e paasdag. Het loopt hier allemaal wat anders dan normaal. Met een huilende Wu is een paasontbijtje niet echt ontspannen, hoe mooi de eitjes ook zijn. Vanmiddag ging het wat beter en zijn we eitjes gaan zoeken. En heerlijk geklust in de tuin. Wat een mooi weertje!

Wu

Hadden we afgelopen blog het idee dat het goed met Wu ging, vanaf donderdag gaat het weer slechter. Wu heeft weer veel pijn. Die nek wil maar niet beter worden. Vanochtend (1e paasdag) toch weer contact met het UMCG gezocht. Een oplossing is er nu niet. Wel weer meer spierverslappers. En deze week weer contact met de kinderarts. Het arme mannetje heeft het zwaar voor de kiezen.

het gaat beter!

 Maandag zijn we met Wuyin bij de Osteopaat geweest en zij heeft wat voor Wu kunnen doen. Wat heerlijk om te zien dat hij nu eindelijk bezig is met herstellen! Waarschijnlijk is zijn nek behoorlijk geforceerd tijdens de OK en dat heeft voor veel pijn gezorgd. Hij slikt nu nog steeds volop pijnstilling en spierverslappers maar we zien tenminste resultaat van alle troep. Wat is het mannetje moe, maar wat is het een dapper ding, zodra het eventjes kan is hij vrolijk en onderneemt hij weer. Hopelijk zet deze lijn door en kunnen we gaan afbouwen met alle medicijnen. Maar hier worden wij heel wat vrolijker van!

nieuws uit de ziekenboeg

Gisteravond maakten we ons grote zorgen om onze Benjamin. Hij had zoveel pijn, en we kregen het maar niet onder controle terwijl de hoeveelheden die hij krijgt aan pijnstillers en spierverslappers enorm hoog is. Vandaag leek het wat meer onder controle. Hij had wel dipjes, maar niet de hele dag gehuild. Wel het liefst Bart in de buurt dus dat wordt leuk als Bart morgen weer aan het werk gaat! Verder is Angkan weer wat meer aan het werk, alhoewel hij ook nog erg moe is. Onze Freek heeft het meeste energie (waarom verbaast niemand dat?)En heeft nog even 4 km met Bart gewandeld. We kabbelen wat door, maar echt een stijgende lijn zien we helaas nog niet. Hopelijk snel betere berichten..

palm Pasen

Palm Paas, Palm Paas, en mijn brood haan is de baas....
Vandaag vierden de kinderen Palm Pasen op school. Angkan kon niet wachten om maar school te gaan. (hij gaat nog geen hele dagen) Om half 11 heeft Bart hem naar school gebracht en kon hij mee met de optocht van de klas. Chun had om 1330uur een optocht en die hebben Wu en ik ook meegelopen. Op de foto kan je zien hoe Wu ervan genoten heeft :-(

Wu had een goede, ontspannen nacht. Heerlijk om hem zo ontspannen te zien. Helaas was alles halverwege de ochtend uitgewerkt en begon het huilen weer. Weer contact met de kinderarts gehad, en Wu mag nu het hele weekend aan de spierverslappers in de hoop dat dat hem beter maakt.
Het is jammer dat we zo weinig voor hem kunnen doen.

weer in t ziekenhuis...

Wu heeft veel pijn. Was het eerst kwijl, slijm en snot nu is het sinds een week zijn nek. Compleet stijfjes en o zo pijnlijk. Alleen maar huilen en weer niet kunnen liggen doordat zijn nek dat niet kan. Hij komt daardoor totaal niet aan zijn slaap. Vanochtend toch weer het ziekenhuis gebeld. Hij zit aan hoge pijnstilling en zelfs dat werkt niet. Dat werd weer een hele dag ziekenhuis. De artsen waren bang voor een hersenvliesontsteking, en moesten eerst zeker weten dat dat het niet was. Wu huilde alleen maar, het arme mannetje. Gelukkig was het geen hersenvliesontsteking maar wat maakt de kleine man dan zo vreselijk overstuur, bijna de hele dag en nacht. Pijn, gewoon veel pijn. Nu heeft hij naast de hoge dosering pijnstilling ook nog spierverslappers gekregen zodat hij zich kan ontspannen en hij kan gaan herstellen. Hopelijk helpt het want oh, wat gunnen wij hem dat. Moedeloos word je ervan. Want krijgt onze Wu het voor de kiezen.

Huize Westmaas

Zo het is weer een roerige week. Nog steeds twee patiënten thuis. Angkan gaat mondjesmaat naar school. De gezelligheid wil wel maar het leren nog totaal niet. Gelukkig is het een knutsellaar en mag An volledig los terwijl de anderen zich in het zweet werken. Af en toe een uurtje om te wennen. Thuis ook wat werk, knutselwerk, palmpasen stok, lieve kaartjes (heel veel) Soms blije gezichten, vaak huilen...Kortom: blijf maar uit de buurt, echt gezellig is het hier niet :-)

verrassing!!

Vandaag zat dit kadootje bij de post. Erg leuk. Er zat een kaartje bij, maar..geen afzender! Wie mogen wij bedanken voor deze verrassing?

Wu showt zijn button!

Wu heeft twee weken geleden ook een nieuwe button gekregen. Geen slang meer uit zijn buik maar gewoon een knop waar we de slang op kunnen aansluiten voor de sonde voeding. Werkt nog niet helemaal pijnloos, maar dat zal zal nog wel goed komen.

Wu

Echt jofel voelt Wu zich nog niet. Alhoewel hij soms opeens gaat spelen, en Papa helpen is altijd leuk. Zijn nek doet nog bijzonder zeer en ook rochelt hij nog behoorlijk. Hij zit nog zwaar aan de pijnstilling. Het slapen gaat wel wat beter, gisteren voor t eerst sinds de operatie dat hij weer om 20 uur sliep. Misschien gaat het de goede kant op? We durven het bijna niet te hopen...

Mooie An

 Onze grote An. De pleisters zijn eraf. En zeg nu niet dat An zo mooi is geworden, want dat was hij al :-) Maar inderdaad de lip geneest mooi! En hij kan hem zelfs al een beetje bewegen.

trouw vriendje

Stil op de blog. Meestal niet zo'n goed teken hoor ik dan altijd om me heen. Ja, dat klopt wel een beetje. Een moeizame week met twee zieke kinderen. De klad komt er dan in, de ouders zijn moe. Soms lijkt t wat beter te gaan met Wu. Soms ook totaal niet. Vandaag eventjes op school geweest met Angkan. Hij vond het heel spannend. Gelukkig waren zijn klasgenootjes superlief voor hem. An stond er wat apathisch bij maar moet het warme bad gevoeld hebben. Wat een heerlijke klas heeft hij toch. Het ijs was gebroken, er is even een half uurtje geknutseld en toen weer naar huis. Want moe zijn ze wel, Wu en An. Nu weekend. Even bijkomen en hopelijk knapt Wu meer op. Op de foto zie je An met Jeppe. Jeppe houdt de wacht. Angkan is bang en onzeker. We slapen samen snachts. Maar zolang ik er niet ben houdt Jep de wacht. Schatjes.

tennis

En dan ook nog een vrolijk bericht over onze middelste telg: gisteren heeft hij zijn eerste tennisles gehad, en wat heeft hij genoten! En wat hield hij het goed vol. Hij wilde vandaag graag weer...maar hij moet nog een weekje wachten!

wu = moe

Wu is moe. Wu is totall los. Slapen wil niet. Hoesten gaat de hele tijd maar door. Veel pijnstilling en lapmiddelen maar wat hij nodig is is rust en geen kwijl en slijm meer. Helaas zien we dat ook zijn gehemelte al een beetje loslaat. Kon ook bijna niet alles met elke 3 ademhalingen een hoest.

Vandaag sprak ik de plastisch chirurg, ook even over Wu en voor vannacht heeft Wu iets gekregen waarop hij (hopelijk) slaapt. Al is het maar voor 1 nacht, we hopen dat het werkt en dat het hem lukt om langer dan 10 minuutjes te slapen.

Lekker slapen Wu, en snel beter worden....

Angkan

Het was een spannende dag voor Angkan. Om 6 uur ging de wekker al (goedemorgen) want we moesten om 7 uur in het UMCG zijn. Angkan was stilletjes en teruggetrokken, kortom bang. Natuurlijk, heel begrijpelijk. Om Half 9 werd hij onder narcose gebracht. En gelukkig was hij snel weer terug. Maarja, voor hem maakte het niet uit, een korte of lange narcose. De hechtingen zijn eruit gehaald en de lip is mooi rustig. Nu is alles achter de rug voor hem en kan hij gaan herstellen. Om 14 uur waren we thuis, allebei toch wel weer heel moe. Dus vanmiddag even een middagdutje gedaan met z'n tweetjes. Op de foto zie je hoe An zichzelf bekijkt in de spiegel van het ziekenhuis. Het is een prachtmens en wat is hij sterk. Trots op onze oudste.