Echt jofel voelt Wu zich nog niet. Alhoewel hij soms opeens gaat spelen, en Papa helpen is altijd leuk. Zijn nek doet nog bijzonder zeer en ook rochelt hij nog behoorlijk. Hij zit nog zwaar aan de pijnstilling. Het slapen gaat wel wat beter, gisteren voor t eerst sinds de operatie dat hij weer om 20 uur sliep. Misschien gaat het de goede kant op? We durven het bijna niet te hopen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten