palm Pasen

Palm Paas, Palm Paas, en mijn brood haan is de baas....
Vandaag vierden de kinderen Palm Pasen op school. Angkan kon niet wachten om maar school te gaan. (hij gaat nog geen hele dagen) Om half 11 heeft Bart hem naar school gebracht en kon hij mee met de optocht van de klas. Chun had om 1330uur een optocht en die hebben Wu en ik ook meegelopen. Op de foto kan je zien hoe Wu ervan genoten heeft :-(

Wu had een goede, ontspannen nacht. Heerlijk om hem zo ontspannen te zien. Helaas was alles halverwege de ochtend uitgewerkt en begon het huilen weer. Weer contact met de kinderarts gehad, en Wu mag nu het hele weekend aan de spierverslappers in de hoop dat dat hem beter maakt.
Het is jammer dat we zo weinig voor hem kunnen doen.

weer in t ziekenhuis...

Wu heeft veel pijn. Was het eerst kwijl, slijm en snot nu is het sinds een week zijn nek. Compleet stijfjes en o zo pijnlijk. Alleen maar huilen en weer niet kunnen liggen doordat zijn nek dat niet kan. Hij komt daardoor totaal niet aan zijn slaap. Vanochtend toch weer het ziekenhuis gebeld. Hij zit aan hoge pijnstilling en zelfs dat werkt niet. Dat werd weer een hele dag ziekenhuis. De artsen waren bang voor een hersenvliesontsteking, en moesten eerst zeker weten dat dat het niet was. Wu huilde alleen maar, het arme mannetje. Gelukkig was het geen hersenvliesontsteking maar wat maakt de kleine man dan zo vreselijk overstuur, bijna de hele dag en nacht. Pijn, gewoon veel pijn. Nu heeft hij naast de hoge dosering pijnstilling ook nog spierverslappers gekregen zodat hij zich kan ontspannen en hij kan gaan herstellen. Hopelijk helpt het want oh, wat gunnen wij hem dat. Moedeloos word je ervan. Want krijgt onze Wu het voor de kiezen.

Huize Westmaas

Zo het is weer een roerige week. Nog steeds twee patiënten thuis. Angkan gaat mondjesmaat naar school. De gezelligheid wil wel maar het leren nog totaal niet. Gelukkig is het een knutsellaar en mag An volledig los terwijl de anderen zich in het zweet werken. Af en toe een uurtje om te wennen. Thuis ook wat werk, knutselwerk, palmpasen stok, lieve kaartjes (heel veel) Soms blije gezichten, vaak huilen...Kortom: blijf maar uit de buurt, echt gezellig is het hier niet :-)

verrassing!!

Vandaag zat dit kadootje bij de post. Erg leuk. Er zat een kaartje bij, maar..geen afzender! Wie mogen wij bedanken voor deze verrassing?

Wu showt zijn button!

Wu heeft twee weken geleden ook een nieuwe button gekregen. Geen slang meer uit zijn buik maar gewoon een knop waar we de slang op kunnen aansluiten voor de sonde voeding. Werkt nog niet helemaal pijnloos, maar dat zal zal nog wel goed komen.

Wu

Echt jofel voelt Wu zich nog niet. Alhoewel hij soms opeens gaat spelen, en Papa helpen is altijd leuk. Zijn nek doet nog bijzonder zeer en ook rochelt hij nog behoorlijk. Hij zit nog zwaar aan de pijnstilling. Het slapen gaat wel wat beter, gisteren voor t eerst sinds de operatie dat hij weer om 20 uur sliep. Misschien gaat het de goede kant op? We durven het bijna niet te hopen...

Mooie An

 Onze grote An. De pleisters zijn eraf. En zeg nu niet dat An zo mooi is geworden, want dat was hij al :-) Maar inderdaad de lip geneest mooi! En hij kan hem zelfs al een beetje bewegen.

trouw vriendje

Stil op de blog. Meestal niet zo'n goed teken hoor ik dan altijd om me heen. Ja, dat klopt wel een beetje. Een moeizame week met twee zieke kinderen. De klad komt er dan in, de ouders zijn moe. Soms lijkt t wat beter te gaan met Wu. Soms ook totaal niet. Vandaag eventjes op school geweest met Angkan. Hij vond het heel spannend. Gelukkig waren zijn klasgenootjes superlief voor hem. An stond er wat apathisch bij maar moet het warme bad gevoeld hebben. Wat een heerlijke klas heeft hij toch. Het ijs was gebroken, er is even een half uurtje geknutseld en toen weer naar huis. Want moe zijn ze wel, Wu en An. Nu weekend. Even bijkomen en hopelijk knapt Wu meer op. Op de foto zie je An met Jeppe. Jeppe houdt de wacht. Angkan is bang en onzeker. We slapen samen snachts. Maar zolang ik er niet ben houdt Jep de wacht. Schatjes.

tennis

En dan ook nog een vrolijk bericht over onze middelste telg: gisteren heeft hij zijn eerste tennisles gehad, en wat heeft hij genoten! En wat hield hij het goed vol. Hij wilde vandaag graag weer...maar hij moet nog een weekje wachten!

wu = moe

Wu is moe. Wu is totall los. Slapen wil niet. Hoesten gaat de hele tijd maar door. Veel pijnstilling en lapmiddelen maar wat hij nodig is is rust en geen kwijl en slijm meer. Helaas zien we dat ook zijn gehemelte al een beetje loslaat. Kon ook bijna niet alles met elke 3 ademhalingen een hoest.

Vandaag sprak ik de plastisch chirurg, ook even over Wu en voor vannacht heeft Wu iets gekregen waarop hij (hopelijk) slaapt. Al is het maar voor 1 nacht, we hopen dat het werkt en dat het hem lukt om langer dan 10 minuutjes te slapen.

Lekker slapen Wu, en snel beter worden....

Angkan

Het was een spannende dag voor Angkan. Om 6 uur ging de wekker al (goedemorgen) want we moesten om 7 uur in het UMCG zijn. Angkan was stilletjes en teruggetrokken, kortom bang. Natuurlijk, heel begrijpelijk. Om Half 9 werd hij onder narcose gebracht. En gelukkig was hij snel weer terug. Maarja, voor hem maakte het niet uit, een korte of lange narcose. De hechtingen zijn eruit gehaald en de lip is mooi rustig. Nu is alles achter de rug voor hem en kan hij gaan herstellen. Om 14 uur waren we thuis, allebei toch wel weer heel moe. Dus vanmiddag even een middagdutje gedaan met z'n tweetjes. Op de foto zie je hoe An zichzelf bekijkt in de spiegel van het ziekenhuis. Het is een prachtmens en wat is hij sterk. Trots op onze oudste.

ziekenbende

We zijn moe. Maken ons zorgen om Wu. Hij slaapt niet, hoest en spuugt en kwijlt de hele dag en nacht door. Komt kortom niet tot herstellen en t ziekenhuis heeft geen oplossing. Heel zielig om te zien. Vandaag leek hij een beetje op te krabbelen, genoot ervan om buiten te zijn. Maar nu ligt hij weer te rochelen, hoesten en huilen in bed. Beloofd weer een goede nacht te worden..Het goede nieuws is dat Angkan aan het herstellen is. Heeft duidelijk minder pijn en wil alweer een beetje spelen. Best lastig voor Chun twee van die zieke broers en ongezellige ouders. Maar hij slaat zich er best goed doorheen, en het leidt de zieke mannen wat af zo'n bezige broer! Hopelijk snel betere berichten..

Zwaar

Het is wel pittig allemaal

Gisteravond met Wu nog naar het ziekenhuis: hij stikte steeds bijna in zijn slijm/ snot en kon daardoor niet slapen. Had ook heel veel overgegeven door al dat slijm. Na overleg met de dokterspost weer naar de kinderpoli die gewoon tot 22.30 open was. Na twee slapeloze nachten niet echt een ideaal avondprogramma maar je kan wel lekker doorrijden en makkelijk parkeren. Na twee uur wachten met neusdruppels naar huis en die bleken redelijk hun werk te doen. Wu heeft de afgelopen nacht iets beter geslapen (iets beter betekent; niet iedere 5 minuten wakker maar om de 20).

Bart had weer nachtdienst en heeft vanochtend nog een beetje uitgeslapen. Rian en An op de muziekkamer hadden een redelijk nachtje.

An slaapt vooral en kijkt heel veel televisie. Wu hangt erg aan Bart en is afwisselend heel aanhankelijk of zeer agresief tegen papa. Logisch dat alle boosheid eruit moet!

En natuurlijk gaat op zo'n dag ook de wasmachine kapot.

ziek

1e dagje thuis. Geen beste dag. Eerst een slechte nacht door Wu. Veel huilen, spugen en niet slapen. Bart en ik wisselden elkaar wat af. Maar echt slapen deed niemand. Hoewel: Chun en Angkan wel. Maargoed, zo is het de hele dag wat gebleven. Veel huilen, hoesten en spugen. Hij kwijlt erg veel. Angkan krijgt iets meer leven. Speelt een klein beetje. Mondje doet zeer, maar al minder zeer dan gisteren en we wennen iets aan het nieuwe snoetje. Hopelijk vannacht wat beter, en hopelijk blijft de voeding wat meer zitten bij Wu want anders redden we het niet met alleen een sonde pomp.... (hij heeft trouwens vanmiddag wel even buiten gespeeld, overmoedig mannetje ) Chun toont zich een super broer, heeft veel geduld met de chagrijnen om hem heen!!

Thuis

Moe, ziek, huilen, spugen, zwijgen, piepen...alles komt langs. maar ze zijn weer thuis! Heerlijk. Nu herstellen. (Juf kwam in het ziekenhuis langs, was wel heel leuk) (Angkan is natuurlijk wel blijven handwerken de afgelopen dagen...kuikentje is klaar)

ziekenhuis, daar gaan we weer!

Een lange dag in het ziekenhuis. Twee zieke en bange mannen. Operaties goed gelukt. Wu zijn gehemelte een eind gesloten, nw buisje (andere oor was ontstoken) neusamandelen terloops weggehaald en een Mick-key (button op zijn buik voor de sonde) Helaas Wu een opgezwollen tong door een verkeerd gezeten klemmetje en een dikke lip. Wu was bang, maar door de kalmering goed high. Verder veel pijnstilling. Angkan heeft zijn nieuwe lip. Heel veel hechtingen en zijn neus een klein beetje omhoog (hij had zelf een grote neus verwacht geloof ik) Hij is zeer apathisch en afgesloten (of is dat hetzelfde) Zijn mond doet zeer en hij is top-moe. Hopelijk maken ze een beetje een goede nacht....snel naar huis.... (trots op mijn mannen) Dit is achter de rug

proud to be a DJ

Een ere baantje voor een peuter: aan het einde van een DJ ochtend Doppejan naar bed brengen... Vanochtend mocht Wu. Het is immers voorlopig de laatste keer dat hij er speelde. Hopelijk is hij er snel weer! Maar die Doppejan, die kan lekker slapen!

aandacht!!

Lieve allemaal, vergeet onze Chun niet de komende week. Het zal voor hem niet meevallen, twee zieke broertjes...