Een voorzichtig lachje, maar vooral veel verdriet bij onze kleine man. Vannacht veel paniek want zijn duimpjes passen niet meer in zijn mond, en het voelt zo raar. De paniek ging sochtends nog wat door, en na zijn middagslaap wist hij totaal niet meer waar hij was. Na een wandeling in de buikdrager, werd hij rustiger. En kwam Bart thuis. Die heeft vanmiddag een lekkere wandeling in het bos gemaakt, en zo kon Wu rustig in de kar zitten. Nu slapen, en hopelijk een goede nacht. Nu is An ook nog ziekjes, dus het blijft gezellig in ons bed :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten